Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Przemyślenia rodem ze środy: do czego jeszcze mogą służyć ryby? Bo że można obciąć im głowę, nałożyć na penisa, sfotografować i posłać na międzynarodową wystawę, to wiem. Że można do tego wbić w tą głowę żyletkę, cały poprzedni proces powtórzyć i to również wiem*. Ale żeby ryby miały coś wspólnego z alkoholem (nie licząc śledzika na zagrychę oczywiście)? Widział ktoś kiedyś szprotówkę albo wino z karpia? Nie wiem, czy coś takiego istnieje, ale sugeruje to pewien sklep rybny, a właściwie jedna wielka chłodnia, która w nim stoi. Jest ona wypełniona wyłącznie rybami, a po środku leży tabliczka: ALKOHOL SZKODZI ZDROWIU. Będę wdzięczna za udzielenie mi wyjaśnienia w tej sprawie od kogokolwiek, kto wie, o co może chodzić.
Poza tym chcę Wam przedstawić nową wersję mitu o Demeter i Korze: Gdy Hades porywał Korę, surykatka próbowała ją uratować. Ale o tym nie wiedział katecheta. Demeter tęskniła, więc woda sychła. Chyba nie trzeba tłumaczyć?
A tak z podwórka uczelnianego: absurd goni absurd. Promotor mój stetryczał do reszty, a PanOdZaproszeniaNaKolację do reszty zgłupiał. I ta oto jestem jedną ze stu pięćdziesięciu osób, które nie otrzymały zaliczeń z wykładu. Czyżbym musiała się martwić, bo będę musiała powtarzać piąty rok? Czujecie tą grozę? :D:D:D
No i na koniec akt samouwielbienia. Wczoraj na wolontariacie uczeń klasy drugiej sam, z własnej woli i inicjatywy, zupełnie nienamawiany, został dobrowolnie na drugą godzinę zajęć ze mną. Chyba muszę go skierować na badania psychologiczne xD
Nu, i to chyba tyle. Trzymajcie kciuki za mój GPS, silną wolę i przeżycie weekendu :) I rozkmina jeszcze jedna dla Was: wiecie, czym się różni dupot od dupolotu? I co trzeba zrobić, będąc w kontakcie, żeby Was nie pokopało? Izajasz, nie podpowiadaj!
* Na podstawie wystawy "Akcjonizm wiedeński" w Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie. Zainteresowanych informuję, że jeśli chcą ją zobaczyć, najwyższa pora, bo wystawa kończy się 29.01.
Jak na czasy okołosesyjne przystało, dzieje się wiele a blog musi zostać w końcu zaktualizowany. Inaczej zapomnę jeszcze więcej, niż do tej pory. A byłaby wielka szkoda!
ZaczęŁosie od WOŚPu w Myślenicach, gdzie zostałam pomylona z moją siostrą, dowiedziałam się, co w okolicznej trawie muzycznej piszczy a nawet gra i po Miszczosku powspominałam stare, dobre czasy, przenosząc się z MDKu na sok żurawinowo-bananowy i poszerzając grono obecnych o Agę, Wojtka i Dawida. Sobota minęła więc miło, ale bardzo spokojnie. A przynajmniej w porównaniu do niedzieli. Bo w niedzielę był ogień z dupy! Wybrałam się z Żoną, co by mogła posłuchać Plagiatów na żywo, a że w pociągu dzieliłyśmy przedział z pewnym bardzo dobrze wychowanym chłopcem i nie wypiłyśmy zabranego piwa, stwierdziłyśmy, że po koncercie możemy oddać krew. I to jest bezpośrednia przyczyna mojej koronacji, schodowego zaginięcia i wyrazu tryumfu na twarzy mojej Żony za każdym razem, gdy opowiada, że ona pamięta, a ja nie. Ale nie chcę samą moją osobą jedynie przyćmiewać fantastyczności tego wydarzenia, bo przecie i tak poza tym wiele się działo. A Chmura przewidział moją niedyspozycję, podtykając mi butelkę zwrotną! A potem jeszcze z Izajaszem wyprorokowali The Offspring (na na nanana na na nanana!). Pan mój znalazł połowę Komandosa, Paweł otworzył woodstockowe piwo i było tak cytrusowo... :)
No, idźmy dalej. Podzielę się z Wami odkryciem: mam nowe ulubione miejsce w Krakowie. Jest to Jama Michalika. W ramach doedukowania się, poszłyśmy tam z Martą na herbatę z rumem i od tamtej pory nie mam oporów przed wydawaniem 9 zł na piwo (od czasu do czasu ma się rozumieć). Zachwycona kolorystyką, witrażami i rękopisami spędziłam tam bardzo miłe popołudnie, a parę dni później fantastyczny wieczór, już z Alą i Gośką. Mało, że kamera nas obserwowała, to jeszcze na ścianie był krzyż a w cukierniczce oprócz zbrylonego cukru - śmieci! Chociaż nie odkryłybyśmy tego, gdyby nie plastikowo-śmietanowy wyrób czekoladopodobny Z BIEDRONKI. A mówiłyśmy Ali: zamów sobie bażanta, to ona nie. Skończyła więc z herbatą z samoprzesuwającym się rumem. Ot i cała historia. A że takiego wieczoru się nie zapomina, dzień później spotkałyśmy się znowu, tyle że już u Ali. To była pierwsza część b4 przed koncertem Behemiota i Blindead. I była ona bardzo dobra! Ale szybko zadzwonił Majstru i okazaŁosie, że już na mnie czekają. Ach, stare, dobre miasteczko! Przy okazji powiększyłam grono potencjalnych znajomych koncertowych i załatwiłam sobie na przyszły tydzień dostawę wina grochowego. Zobaczymy, co z tego wyniknie. Sam koncert natomiast... No cóż. Gdybym dała za niego 40 zł, to czułabym się zawiedziona. Ale za 15 nie mam na co narzekać (mówię tylko o stronie muzycznej, bo towarzyskiej nie mam zupełnie nic do zarzucenia). Odkryciem był dla mnie koncert zespołu Morowe, a znalazłam się na nim z Żoną w sumie przypadkowo. Oj, lubię takie przypadki! Klimat fantastyczny, mroczny, zupełnie jak z horroru czy koszmaru sennego. Potem Blindead, wiec komentarz chyba jest zbędny. Bardzo mili panowie byli dookoła, więc jedynym moim zmartwieniem było to, że koncert był jak dla mnie za krótki. A potem Behemoth i szczerze mówiąc ani koncert słuchany i oglądany spod barierek ani z końca hali mnie nie zachwycił. Ciekawość zaspokoiłam, ale usatysfakcjonowana nie byłam. Ale przy okazji spotkaŁosie kilku znajomych, więc i tak absolutnie nie żałuję, że na ów koncert się wybrałam. Zwłaszcza że jeszcze potem after u Żony, znikający szpinak, naruszanie ciszy nocnej i takie tam. Dobrze, że grochowy gość nie znał zabawy w stawiani piwa, gdy się mówiło to samo, bo matko z córką! chyba musiałabym bić się o piwa więcej razy, niż wypadał mi telefon.
A parę dni wcześniej z Dziwadłem odwiedziłyśmy Paletki w celach lazaniowych i śnieżnych. Przy okazji połamaliśmy sanki i to zupełnie bez mojego udziału, robiliśmy śnieżne zapasy i bałwana z beretką na głowie. A do tego trzeba było ukraść śnieg! Skończyło się na szczęście bardzo pozytywnie i gruszkowo. Żyć nie umierać :)
I póki co to chyba tyle. Zakończę może opisem jednego epizodu z mojego dzisiejszego snu: otóż śniło mi(ło)się, że rozmawiałam z ludźmi przed jakimś koncertem i wspominaliśmy LochNess. I kiedy wyraziłam moje niezadowolenie z powodu zniszczenia Lochu, ktoś powiedział mi, że przecież Loch został zburzony, racja, ale na jego miejscu ma powstać nowy, a właściwie to że już powstał i za niedługo otworzą go ponownie. I że teraz będzie większy, lepiej urządzony i inaczej zaprojektowany, więc nie będzie przeszkadzał okolicznym mieszkańcom podczas koncertów tak jak kiedyś. O, żeby tak ten sen się spełnił!
Moja mama pokazała, jak daleko sięga jej skrywana desperacja. Ksiądz jeszcze nie zdążył wyjść z naszego domu po kolędzie i żegnał się z tatą przy drzwiach, a mama już ciągnęła mnie gwałtem na kanapę i posadziła na wprost telewizora z tryumfem na twarzy. Nie miałam pojęcia, a co jej chodzi. A jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o... męża. Podobno kto pierwszy usiądzie na miejscu księdza, ten najszybciej weźmie ślub. No ja błagam!
W ogóle: witajcie w Nowym Roku! Oby był tak kolorowy i obfity w nowe smaki, jak sylwester :D Być może mój rok będzie pełen bujania w obłokach, pływania, migdałów, bezchmurnego nieba, smerfów, Blue horse'a, bluesa, a nawet może włosów w kolorze blueond? Bo do tego pretendowałoby mnie niebieskie przebranie. Byle tylko nie wróżyło ono częstych spotkań z policją!
Jeśli chodzi o sylwestra, to jestem ogromnie wdzięczna Sąsiadce za to, że mogłam dzięki niej spędzić ostatni wieczór w starym i pierwszy dzień w nowym roku z całą bandą czechowickich (i nie tylko :D) Kołków. Nie spamiętałam naszych tekstów, trudno. Ale bawiłam się przednio, tylnio, bocznie i na wspak. A Crawley chyba przestał mnie nie lubić albo nie lubi już mniej niż kiedyś :) I umiem nawet teraz trochę połaskotać Angola, może dlatego, że jest loserem?, z Dławidłem podstołowa tradycja musiała się ziścić, Chmura szoknął na mój widok (szok!), Olga ma być zdrowa i łask pełna, Izajarasz nie mógł odliczyć porządnie i do końca od dziesięciu, a Siur ja zwykle był bezkonkurencyjny w śpiewaniu, tańczeniu i pilnowaniu, żeby Angola nikt nie budził. I miała fantastyczną maskę! Śmiejcie się, ale sylwester z dwójką to jest to! Mimo że jest się przez niego opóźnionym.
Co zrobię z tak dobrze rozpoczętym rokiem, zwłaszcza jeśli urwałomiłosie? :)
Jestem najgłupszym szczurem pod słońcem. Już po pierwszym weekendzie grudnia podczas zajęć stworzyłam gdzieś na kartce piękną, długą notę opiewającą wszystkie wspaniałe wydarzenia kulturalno-towarzyskie, m.in. obydwa koncerty Jelonka, koncert Blindead i Totemu, suskie piwo, wyższy standard życia, mglistą siurpryzę, wchłanianie przez skórę, spontaniczne karp(i)owanie i śledziowanie, zaproszenia na kolację przez profesora, małżeńskie zakłócanie ciszy nocnej i rewolucję poglądową, i gdy w końcu postanowiłam podzielić się tym z Wami (czyt. znalazłam czas i odpowiednio dużo chęci) tym wszystkim, okazało się, że... kartki nie ma. Pewnie dlatego nie mogę jej znaleźć, bo sprzątałam! Bo dokładnie wiem, że jeszcze w czwartek leżała na parapecie. A teraz, kto wie, czy nie zamieniła się w garść popiołu? O, głupi szczurze! Łudzę się, że porządki przedświąteczne w papierach, o ile będą w ogóle robione, pozwolą na odnalezienie zapisków i przelanie ich do mojej wirtualnej pamięci. Trzeba będzie jeszcze uwzględnić tam koncert Kata i spotkanie niczym podczas pierwszego roku studiów z Alą i Lasią na kulturalnym piwie przy kulturalnej tabace.
A to wszystko w miesiącu, w którym śpiewa się pieśń: Archanioł, bo rzyga ryje!*
____________________________
* Bynajmniej nie chcę tu obrażać niczyich uczuć religijnych, natomiast daję wyraz poczucia jedności z osobami lewousznymi.
Tak, wiem. Karygodne, bezduszne, okrutne. Nie wolno zostawiać Was na tak długo. Ani Was, ani wspomnień o wydarzeniach, które miały miejsce. Bo teraz będzie hurtowo, chaotycznie i nie tak, jak powinno. Gdyby tylko doba miała choć godzinę więcej, to może udałoby się zapobiec takiemu zachowaniu. Ale nie, ani tych sześćdziesięciu minut...
Ale. Najpierw trzeba wspomnieć o umieraniu z doznań estetycznych, których dostarczył zespół Tides From Nebula. Setlista zarówno z Krakowa jak i Bielska była i d e a l n a i satysfakcjonowała szczura w stu pięćdziesięciu ośmiu procentach. A w dodatku niebanalne towarzystwo krakowskie pod postacią Żony, Siura i Dławidła, a potem też Majstra i Karoliny oraz towarzystwo bielskie pod postacią Adama, Eweliny i ostatecznie także Żony uświetniało wszystko. Można jeszcze dodać mudźyńską manię Siura, miasteczko studenckie, toitoia jak z nieba, powrót do porannych cichych tradycji szczura, koszulkę za desperadosa i pochwały moich umiejętności kierowniczych i ma się mniej więcej ogląd na ten niewątpliwie dobry czas. Nawet nie przeszkadzało mi to, że pan na wejściu nie uwierzył, że jeszcze dzień wcześniej byłam Izajaszem. Wartało spróbować ;D
Było też jedno spontaniczne spotkanie z Wtrobkiem, które zaowocowało spontanicznym spotkaniem pana Świetlickiego i trochę mniej spontanicznym spotkaniem półtora tygodnia później w elitarnym, zacnym, licealnym gronie z Góró na czele, choć nie na szczurzym materacu. Wprawdzie Wątroba za drugim razem miała pecha i nie trafiła na dobrą szczurzą kondycję, to jednak może chociaż... Perły przed szczury? ;> ale za pierwszym razem było tyle śmiechu i tyle wspomnień, że nasze kaloryfery trochę potem pobolewały.
Muszę też powiedzieć, że zmieniłam zupełnie pogląd na babskie imprezy. To nie przynudnawe posiadówy z komediami romantycznymi i litanią gorzkich żali w tle. To raczej impreza z szalonymi pomysłami, porno sesjami, robieniem brzydkich rzeczy i akwariówką. Lateksy, rakiety, dziwki, wóda, koks... I Żona, która jednak nie przyznawała się do prawdziwości naszego związku. Trudno :P Choć dzień później pojechała ze mną na Szynkową osiemnastkę. Oczywiście musiałyśmy się spóźnić, ale że Kołki kochają... :) I to dzięki temu spotkaniu mogłam się dowiedzieć, że jestem podstoliną i to podręczną (skąd to wiadomo? bo jak szczur słucha szczura...), że pies, który jeździł kuleją to się aż oka w łezku kręci, bo strasznie ta dzisiejsza mało młodzież pije! ogólnie to pojebało mi łosie, bo martwy płód zajęczy. I to wszystko o północy, ponieważ jak jest godzina 0.00, to można przyjąć, że jest 25. Ach, w ogóle jaki Siur miał dobry humor! Szkoda tylko, że nie spóźniła się na ciopąg.
A, no i maślana impreza też była. Był prezent w postaci tortu maślanego i maślanki dobrej na wszystko, był Jezus, Maria, co za muzyka! i człowiek z kartonem na głowie. I choć Żona zarzekała się cały wieczór, że nie chodzi o Hankę eM., to jednak patrząc dnia następnego w jej oczy, a nawet jedno oko, można było dojść do zupełnie przeciwnych wniosków. Jestem dumna z tego, że udało się przebrać Majstra, tańczyć z Karoliną (choć kurczę, muszę przyznać, że sprowokowanie Majstra do tańczenia też dało dużo satysfakcji!) i odnaleźć Żonę :P Ogólnie wiele brudnickich stereotypów padło. Głównie obalony został ten, że jestem przyjezdna :P Odkryłam też, jak wiele wspólnego mam nadal z moim kuzynem, że każdy Majster jest Jezusem, ale nie każdy Jezus jest Majstrem i że nie zawsze kobieta w kuchni jest mile widziana. Mile widziana jest za to czasem stopa, bo pomaga umiejscowić zaginionych w akcji. Mile widziane jest też spełnianie marzeń szczura, choć tym akurat nie powinnam się chwalić. Ale dostałam pozwolenie od Żony, więc skorzystałam. I bynajmniej nie chodzi tu o zdradę małżeńską. W sumie to nawet wręcz przeciwnie ;> I tak z ludzi, którzy przyszli na imprezę z założeniem: 'wypijemy, co mamy, i wracamy', zamieniliśmy się w ludzi wychodzących z imprezy ostatni, zamykając salę razem z solenizantem. Aaaale to było dobre! I nie cyganię! :D
Międzyczasie zostałam też oceniona jako dobra bardzo dobra korepetytorka i pani, która prowadzi najfajniejsze zajęcia w tygodniu, więc nie mogę powiedzieć, że się obijam :P Nawet póki co książki wszystkie czytam (choć jednej skończyć się nie udało:P), jakieś notitzen machen i zdążam jeszcze odwiedzać rodzinę. Jest moc! Zwłaszcza że chodzenie na fakultety o nieludzko późnej porze owocują zaproszeniami na kolację, integracjami, carpediemami i innymi spontanami. W sumie z powyższego zapisu wynikają trochę nieprawdziwe proporcje między przyjemnościami i obowiązkami, ale hu kers?
Liczę, że po następnym weekendzie odezwę się szybciej. Ach, te rogate plany!
Sprzyjające wiatry pozwoliły czechowickim, jastrzębskim, krakowskim i brudnickim piratom spotkać się na jednym okręcie, żeby móc opróżnić zapasy rumu, wypróbować swoje karnisze albo swój oręż i nabawić się choroby morskiej. W trakcie grożenia sobie, odbywania pojedynków i strzelania z broni palnej odbywały się też pod pokładem tańce, gdzie prym wiodły, jak zwykle zresztą, animowy (w sensie że taki z anime:P) Siur i Dziwadło. Z ich powodu Walski koniecznie chciał puszczać jak najlepsze piosenki (to z tego powodu zgadaliśmy się na temat Stachursky'ego i... Masturbatora), a nawet potargał sobie koszulę na plecach. Tanecznie udzielał się też Masło w rękawiczce, który potem tańczył brejka. Troszkę tańczyła też moja Żona, ale zdecydowanie lepiej wychodziło jej niepicie i karmienie żelkami :D Dobrze, że zdążyła przed końcem świata i narodzinami nowej ery! Jak to nazwał Siur - era po rzygu Izajasza. Może więc uznać ją za erę postzwrotną? Albo po prostu erą do (po) porzygu? :P I jeszcze tak o dniu pierwszym żeglugi: why is the rum gone? bo nie ma takiego urywania, łazienka jest zamknięta a Acid Drinkers to nie jest polski klub! To gdzie te makarony? Masło nie wiedział, więc pewnie dlatego chciał mnie nosić na rękach i dlatego spał z butelką na głowie i naciskał sam na cyngiel. Walski też nie wiedział, dlatego całował mnie po stopach. A nie, czekajcie. To nie dlatego :P
W każdym razie poranek był zaskakujący. Najpierw zobaczyłam Majstra w roli dżdżownicy, potem mieliśmy rozkminę: która godzina? (rozkmina została zakończona dopiero drugim kołem ratunkowym - telefonem do przyjaciela), a na końcu zobaczyliśmy Dżastina Bibera w telezakupach mango. Czy teraz ktoś będzie miał wątpliwości, że to był gówniany poranek? Złożyło się na to jeszcze kilka faktów: uświadomienie sobie, że ktoś wynalazł przede mną teleport i sprzedaje go w mango tv pod postacią stanika, atak piekieł boga i wszystkie no te siki. Choć kawał combo też był niczego sobie, a moc (tak jak i my) tru chleje. Wszystko dlatego, że cola jest z Niemiec, bo gazowana! I z takimi prawdami ż(rz)yciowymi postanowiliśmy przedefilować ulicami Brudnicy, żeby móc zobaczyć Jadwigę palącą i przejść się długim tunelem w stronę świa...toalety. A, i jeszcze dlatego, żebym mogła wpaść na genialny pomysł podryfowania na czechowickie wody. No bo co dwie Elizje to nie jedna! A przy okazji Sąsiadka mogła sobie pożyczyć gorset, Joker trochę mnie oślinić a Siur... Hm. Siur musiał mi udzielić gościny, skoro się tak wbiłam. C'est la vie!
Piraci! Z Wami naprawdę żaden sztorm nie straszny a każdy koniec świata do przeżycia! :* Achooj, do następnego!
Szczur powoli wraca do świata żywych. I przy okazji, jak stwierdziło Dziwadło, do świata pijących. Mogę spać 6-7 godzin, mam czas, żeby dostarczyć organizmowi niezbędną codzienną dawkę muzyki, znów robię sobie obiady (a nie późne błyskawiczne kolacje, które przyjmowały zazwyczaj postać zjedzonej na szybko kanapki z byle czym albo zupki z torebki, bo to mało, że szybkie, to jeszcze ciepłe). Ale się cieszę :)
W sumie to już zeszły tydzień zwiastował takie miłe wydarzenia. Bo o ile całe wakacje minęły bez koncertów w klubach, tak październik w nie obfituje. Nie minęło parę dni od Acidów, a tu trzeba było świętować dwudziestopięciolecie Huntera, na którego bilety kupowałam... w pizzerni. A po koncercie z zaangażowaniem wyszukiwać coraz to nowe nocne sklepy, jakby nie można było kupić na raz tych czterech win. No co to to nie!
Natomiast teraz znów wracam do fiszek. Nie pomogą ochy i achy, żadne westchnienia i narzekania, bo kurde, to miało być zrobione do października. Ale za to jak już skończę, to chętnie napiszę artykuł (minimum artykuł! może wyjdzie nawet z tego większa rozprawa, albo praca badawcza!) o wpływie robienia fiszek na wzrost oglądalności polskich seriali. Bo jak się tak siedzi i robi te małe rybki, robi, robi, robi, to aż się nie chce słuchać wtedy za dużo muzyki, żeby ona się przypadkiem potem nie zaczęła z tym kojarzyć. No to w tle fajnie sobie puścić jakiś serial, bo na to nie trzeba patrzyć, wystarczy słyszeć, a przy okazji nie ma się poczucia, że aż tak bardzo monotonnie i bezsensownie spędza się czas. Takim oto sposobem jestem już przy 166 odcinku pewnego tefałenowskiego serialu, którego tytułu nie podam, bo się wstydzę :P Tak czy inaczej: każdy medal ma dwa końce, więc sobie mogę, a co.
Na koniec: Chmur, możesz być ze mnie dumny. Dzwoni do mnie ostatnio jakiś obcy numer, co ostatnio bardzo mi działa na nerwy, bo przeważnie to ktoś z play, więc odebrałam: Dzień dobry, pizzeria Pomyłka, słucham. Głos w telefonie: Dzień dobry, pani Marzeno, tu dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w Rudniku. Może pani rozmawiać? -.-'
Dobra. Odmeldowuję się i z niecierpliwością czekam na Was, Piraci! :)
Kiedy wcinałam wyborczą krówkę (tak, teraz to już nie tylko kiełbasa wyborcza:P), naszła mnie myśl o napisaniu tu czegoś. Wprawdzie trudno przezwyciężyć niedzielną niemoc i niezdolność jakiegokolwiek czynu poza oddychaniem, ale jakoś sobie poradzę. W końcu od jutra zacznie się od nowa harówa, brak czasu i cały ten negatywno-pesymistyczno-szarożyciowy kołowrotek. Pokrótce więc:
Wypad z Żoną udał się wyśmienicie, choć wcale nie był bieszczadzki, ani nawet stołowy, tylko beskidzki. Poszukując atrakcji turystycznych same się nimi stałyśmy (zmarznięte, ale zawsze) i powiem Wam, że to bardzo zaprocentowało! Zwłaszcza, że już wiemy: miłość jest najważniejsza! Oprócz bzykania. Wyjazd cały ogólnie łączy się z machaniem uroczego siedemnasto(?)latka, który podrywał moją Żonę, ale to mnie kojarzył, ze schronami, zimnem, poszukiwaniami, Plagiatami i potwierdzeniem teorii glutów, a w tle przewinęli się też: autostopowicz straszący niedźwiedziami, zagadka kocowo-powrotna (nie mylić z kacową!) i z parówczanką, która była lepsza w wersji kabanosowej.
Ale w sumie to ja chciałam o czym innym. Nawet o niczym szczególnym, tylko tak, o. Chciałam podzielić się piosenką o kukułkach, ale się nie da. Albo uroczym spojrzeniem czteroletniego autystycznego Igora – ale tego nie da się tym bardziej. Mogę jednak powiedzieć z całą pewnością, że Jason Statham nadal wygląda dobrze, a popcorn w kinie jest mega drogi. I że z niemałym zdziwieniem stwierdzam, że stęskniłam się za robieniem scenariuszów lekcji. I że w sumie nie na złe wyszło odwołanie koncertu Behemocza. Bo dzięki temu mogłam wydostać się z dołka, którego próbowałam przespać. Obudził mnie telefon (czy ja mówiłam już, że nie lubię rozmawiać przez telefon?). Ale co to był za telefon! W końcu doczekałam się takiego: ‘Ej, młoda (zwróćcie uwagę na słowo: młoda), bo tak sobie pomyślałem, że przejechałbym się na koncert Acid Drinkers do Bielska, jedziesz? Tylko że tak za niecałą godzinę wyjazd’. Co mogłam powiedzieć, no co? co innego niż: dooobra, przekonałeś mnie? Zwłaszcza, że miałam być pilotką. I pojeździć sobie oplem. I zobaczyć z Siurem, Beavisem, Sylwią, Malwiną, a jak się potem jeszcze okazało – z Młodym i Wojtkiem. Dodatkowy plus – Komandos wyszedł urodzinowo, ja dostałam piwo i cały kufel chipsów i nie musiałam siedzieć w domu i myśleć o tym, że gdzieś tam w Bielsku trwa świetny koncert, a ja siedzę na tym moim Brudnickim zesłaniu. Potwierdza się powiedzenie: Masło jest dobre na wszystko! I jak mnie uświadomił Gruby - mam nie zadawać pytań. Dobrze, nie będę.
Teraz siedzę sobie zadowolona, po całym dniu nicnierobienia, przyjemnie poobijana i nadal ciut przygłucha i myślę sobie, jaki to był piękny zbieg okoliczności. Bo jednak gdy zasypiasz, myśląc o koncercie, który zaczyna się za 4 godziny w mieście oddalonym o 100 km, a nagle budzi Cię zupełnie nierealny telefon z zaproszeniem na ten koncert, to zazwyczaj to tylko sen. Ale stwierdzam, że mi się należało. Amen :P
Październik, październik. Znów październik. Ostatni taki październik. Mam co do niego tak mieszane uczucia, że czuję się zupełnie skoł(k)owana. Co przychodzi mi na myśl o tym miesiącu? Dojazdy, koncerty, znoooowuuuu, uczelnia, House, ludzie, niewyspanie, obowiązki, sardynki, korki, w końcu!, stres, ostatni, kserówki, Bieszczady, pobudki, zwątpienie, brak czasu, miasteczko studenckie. I jak tu nie czuć się rozdartym?
Z praktyk (zupełnie ale to zupełnie mam zamiar pominąć to, co jest nieprzyjemne i doprowadziło mnie wczoraj do płaczu z poczucia bezsilności): nie wiem, czemu niektóre misie mają na obrazkach dupy zamiast pyszczków. Nie rozumiem tego za grosz, ale dzieci okazują wyrozumiałość i udają, że nic się nie dzieje, więc ja też będę tak robić. Poza tym dziecięca logika jest powalająca. A połączona z wyobraźnią daje zaskakujące rezultaty. Żeby nie być gołosłowną, kilka przykładów:
1) - Co to za zwierzątko?
- Świnia nożna.
- A jaka to jest świnia nożna?
- To taka świnia prawie jak piłka nożna!
2) - Jak ktoś ma na ubraniu błoto, to jaki jest?
- Smutny i błotny.
3) - Będę chodzić po ścianie.
- A jak to zrobisz?
- Będę trzymać się ściany!
4) - Co to jest za ptak na obrazku? Lata w nocy, robi huhu!
- Mrówkojad. (a po namyśle) Straszydło nocowe!
A z jeszcze wakacyjnych wspomnień: Alu, Stefanie Batory vel Kapitanie vel Pasterzu, Laś - dziękuję za żywiecki spontan! Fajnie, że choć na taki wyjazd daliście się namówić, a przy okazji oświeciliście mnie, że krowa móóóóczy przez Ó zamknięte, dźwięczne, niemal jak u umlaut :P Fajnie było patrzyć na niepokojącą dziurę, jeździć w nieznane, szukać kebaba, sikać w wc z widokiem na Jezioro Żywieckie i niemal zderzać się z żaglówkami. Chcę jeszcze! Koniecznie! :)
A teraz, nieumyta jeszcze, marząca o łóżku i ciepłej kołdrze, idę... oglądać nowego House'a. No co jak co, tradycja musi zostać zachowana, póki jeszcze House'a kręcą, a poza tym należy mi się nagroda za Bębenków, ustąpienie miejsca pani w busie, namówienie Picassa na niezwiewanie ze szkolenia bhp i odprowadzenie Joanny na zajęcia, prawda?
PS Nowa płyta Mastodon wymiata!
Dni uciekają, październik zbliża się wielkimi krokami. A z październikiem - studia, praktyki, wolontariat, ale też... towarzyskie weekendy (w końcu!), nowy House i bardzo wyczekiwane Bieszczady. W sumie to nie mogę się doczekać. Choć czarny księżyc fusów ukazujący się z coraz bardziej zauważalną regularnością może martwić. Tak jak i sztywniejące palce, długopisy wypisujące się w zastraszającym tempie i wstręt do słowa drukowanego. Wiem, że coś się dzieje. Wynagrodzeniem są tylko (aż?) widoki za oknem i herbaty o aromacie jesiennych wieczorów.
I nie ma to jak nocne spacery, zwłaszcza z Alą :) A nieco myśl rozszerzając: nie ma to jak połączenie Jasona Stathama, czekolady, zielonej herbaty i rozmów na świeżym powietrzu. Ale teraz wiem, że pewnych rzeczy nie powinno się wypowiadać na głos, bo myśli wypowiedziane nabierają jakiejś dziwnej mocy, zwiększają swoje działanie i wymykają się spod kontroli.
Aaa, apel do wszystkich: nie odbierajcie ludziom prawa do złoszczenia się. A za to róbcie niespodzianki, na przykład takie, jak Paletki w niedzielę :)
